İnsanın kalbi nerede kaldıysa aklı da dört nala oraya koşuyor. Biliyormuş gibi değil yaşıyormuş gibi söylüyorum. Her yeni gün acaba bir şey olacak mı diye eline kalbine koyup dua etmek ve yel essin kokusu gelsin demek. Bazen yetmiyorsa da yeter işte. Ne hakkın var ki? Var mı hakkın!
Bütun kırıklıklarım ve bütün umutlarım benden içeri. Hayat kendi yordamıyla yokluyor. Susuyorum, önemi var mı! Konuşmamın bir önemi var mı! Hayat ne ki geçip gideceğiz işte. Seni elleriyle taşlayanlar sonrasında anla işte diyorlar. Neyi anlamalıyım, taşlanıp yaralandığım için aynı taşı atmamam gerektiğini mi? Artik anlamaktan da uzaklaşıyorum. Nasıl bir limandı, bilmiyorum. İnsan ah! Ah insan! Ah ah!